«طراحی مجتمع فرهنگی و المان شهری آمادای؛ واقع در تپه حاج عنایت شهر همدان»
موقعیت مکانی : ایران ،همدان
کارفرما: شهرداری همدان
مساحت کل : ۴۴۵۰۰ متر مربع
مساحت ساخت : ۳۰۰۰ متر مربع
دفتر معماری : آوان آرکیتکت
معمار : مهدی خدابنده لو
تیم طراحی : مهدی خدابنده لو ،سعید امیری
تهیه نقشه های اجرایی : مهدی خدابنده لو
گونه: فرهنگی
طراحی داخلی : مهدی خدابنده لو
سه بعدی : مهدی خدابنده لو،سعید امیری
عکاس: سعید عسگری
سعیدی عسگری:رندر
در شهرهای امروزی با گسترش شهرها و کشیده شدن جاده ها و عبور و مرور ماشین عوامل طبیعی همچون کوه، دریا، دریاچه و همچنین تپه ها درامان نبوده اند و انسان ها برای به وجود آوردن فضایی برای خود این عوامل را از بین برده اند.
بی توجهی به ساختار طبیعی باعث به وجود آمدن طراحی شهری بدون توجه به روح مکان شهر گردیده.
بحران مکان به مفهوم بحران معنی اجتماعی از فضا و زمان، از بارزترین مشکلات شهرسازی معاصر است، بحرانی که در اینجاد فضاهای شهری فاقد هویت، فاقد تاریخ و فاقد ارتباط تبلور یافته است.شهرسازی سده بیستم بیش از آنکه معطوف به کیفیت ارتباطات باشد، متوجه کمیت ارتباطات بوده از این رو پیوستگی احساسی با مکان، مورد غفلت و فراموشی قرار گرفته است. فقدان معنی، نه تنها تغییر اساسی پارادایم در فرم شهر را نشان می دهد بلکه موید تغییر تدریجی شیوه ادراکی انسان ها از پیوستگی با مکان نیز هست در حالی که اثر مدرنیته بر مکان باعث کاهش ارزش آن شده است.
چنانچه بتوانیم ریخت شناسی هر منظره را شناخته و آن را در بافت فرهنگی خود در نظر بگیریم و به فرآیند های شکل دهنده ی آن پی ببریم، می توانیم در شکل دادن تصمیماتی درباره ی کاربری های آینده آنها استفاده کنیم.
انسان امروز با گسترش شهرها و از بین رفتن نشانه های قدیمی شهر دچار بحران هویت گشته، و از این رو وجود نشانه ها در شهر باعث به وجود آمدن حس تعلق و وابستگی در شهر میگردد.
اگر در شهر های کویری به ایجاد نقاط شاخص و مرتفع مثل گنبد ها و مناره ها و بادگیر ها برای برقراری دیالوگ با شخص مهمان یا افراد آن جامعه نیاز است، اما در شهرهای کوهستانی شهر همدان این چنین نیست، زیرا کوهستانی بودن منطقه و وجود تپه ها در داخل شهر خود به خود باعث ایجاد نقاط خوانا و شاخص می شوند و برای بیننده منظر خاصی را ایجاد می کنند. ساکنین شهر همواره ساختار تپه ای شهر را در ذهن دارند به طوری که منظر این تپه ها باعث خوانایی و مسیریابی آنان در شهر می گردد.
هر تپه در شهر یک منظر جالب و بی نظیر را از طرف شهر به تپه ارائه می نماید. البته امروزه با توجه به ساخت و ساز های رو به گسترش و کمبود زمین برای توسعه شهر این منظر های محیط طبیعی رو به نابودی رفته است. همچنین این تپه ها نظرگاه مناسبی را به صورت طبیعی از تپه به طرف شهر ایجاد میکند.
بنابراین ایده اولیه بازسازی تپه و برگرداندن آن به وضع اولیه و طبیعی آن است.
از این رو استراتژی طراحی بر این مبنا قرار گرفت که عنصر اضافه ای در تپه وجود نداشته باشد و هر آنچه که هست خود تپه باشد.
با مطالعه انواع روش های ساخت و ساز به روشی بر میخوریم که با آن میتوانیم به اهداف طراحی خود دست یابیم این روش گذشته های دور در ایران و جهان استفاده می شده است، نام آن در زبان انگلیسی Earth shelteringاست که معنی آن به فارسی زمین پناه می باشد.
اصطلاح زمین پناه یک واژه عمومی است با یک معنی عمومی:طراحی ساختمان به گونهای که خاک بخشی ناگسسته از آن باشد. یک ساختمان میتواند به عنوان زمین پناه توصیف شود چنانچه سطح بیرونی آن در تماس با حجم حرارتی قابل توجهای از خاک (بهطوریکه سهمی قابل توجه در بازده حرارتی ساختمان داشته باشد) یا لایههای زیرین زمین باشد.
از نمونه های موجود در ایران با این روش میتوان به میمند کرمان و کندوان اشاره کرد.
همچنین با توجه به اقلیم سرد و کوهستانی شهر همدان و اختلاف بالای دما در شبانه روز و در فصول مختلف سال این روش میتواند بهترین روش ساخت برای استفاده از ظرفیت حرارتی خاک باشد.
